ΕΝΑ ΚΑΥΤΟ, ΚΑΥΤΟ ΖΗΤΗΜΑ - Ο θανάσιμος κίνδυνος του… επαναπατρισμού

 

ΕΝΑ  ΚΑΥΤΟ,  ΚΑΥΤΟ  ΖΗΤΗΜΑ

Ο θανάσιμος κίνδυνος

του… επαναπατρισμού

 

Μια ευχή του Βασιληά για το νέο χρόνο (που είναι και η ευχή όλων των Ελλήνων του κόσμου), είχε την ατυχία να συμπέση, εν μέρει, με την επιθυμία της γερμανικής οικονομίας. Και να κινδυνέψη, έτσι, να …πραγματοποιηθή!

Η ευχή αφορούσε την επάνοδο των Ελλήνων μεταναστών, στην πατρίδα. Τη βδομάδα που ακολούθησε, τα πρακτορεία μετέδιδαν ότι μισό εκατομμύριο ξένοι εργάτες απολύονταν στη Γερμανία, λόγω της κάμψεως στην οικονομία. Παγώσαμε.

Δε λέω, να το ευχόμαστε. Αυτό είναι καλό. Όχι, όμως, και να συμβεί!...

Από τότε γίνεται λόγος για την απόλυση 70.000 Ελλήνων (οι άνεργοι στην Ελλάδα είναι ήδη αρκετές δεκάδες χιλιάδες) και το υπουργείο Εργασίας προσπαθεί να μας καθησυχάση, με τη δήλωση ότι, μέχρι τις 20 του μηνός, είχαν απολυθεί μόνον οχτώ χιλιάδες. Ότι, επίσης, η γερμανική κυβέρνηση έλαβε ωρισμένα μέτρα. Ότι κρίση είναι και θα περάση. Ότι πάντως «εφεξής την χωραν μας θα απασχολή η επάνοδος και όχι η αναχώρησις των εργατών».

Εικόνα 1  Στη Γερμανία, σε καλύτερες μέρες…

Πριν Πάψη να μας απασχολή η αναχώρηση, άρχισε κι’ όλας να μας απασχολή η επάνοδος! Αυτό δε έγινε έτσι, ένα πρωί…

ΤΑ ΤΡΑΙΝΑ ΠΟΥ ΗΡΘΑΝ

Στις 4 το απόγευμα φτάνει το τραίνο απ’ τη Γερμανία. Θα μπορούσα να περιγράψω το χωρισμό, ή το σμίξιμο, των ανθρώπων. Το καινούργιο πάνω σ’ αυτό είναι πως και το σμίξιμο φέρνει τη δική του οδύνη. Η χαρά να υποδεχτής τον άνθρωπο που πολύ αγάπησες, γιατί έλειψε. Και η απόγνωση, όμως, για το τι θα απογίνη· κι ίσως τι θαπογίνης κι εσύ.

Είδα μια γριά γυναίκα να πέφτη σε μια νέα γυναίκα και να φωνάζη «τι γύρισες πίσω, καλώς μου τη, τι θα κάνουμε τώρα;». Είναι βέβαιο πως, όταν χώριζαν σ’ αυτό το σημείο, η γριά γυναίκα της είχε φωνάξει «Τι φεύγεις· κι εμένα που μ’ αφήνεις;».

Δεν θέλησα να τις ενοχλήσω. Είδα έναν ψηλό με μια βαλίτσα στον ώμο. «Μόνο μια βαλίτσα κουβάλησες;», τον ρωτάω. «Μπορεί να ξανααγυρίσω, μου λέει. Άφησα τα πράγματά μου στο Μάϊντς».

-Δεν έχεις αποφασίσει τι θα κάνεις;

-Εγώ ναποφασίσω;! Μου λέει.

-Αμ’ ποιος. Το ελληνικό κράτος;

-Τι δουλειά έχει το ελληνικό κράτος. Αυτά τ’ αποφασίζει η παραγωγή. Δουλεύει το εργοστάσιο; Παίρνω το τραίνο και πάω. Σταματάει; Το παίρνω και έρχομαι.

Τέσσερα χρόνια πείρα. Του δώσαν τουλάχιστον, αυτό τον αέρα. Μ’ όλο που είναι προληπτικός, τον προτιμάει κανείς…

Είναι δύσκολο ν’ αφήσεις τον ένα και να πιάσης τον άλλο. Χρειάστηκε να πάω τρία απογεύματα. Ο Μανώλης Κυριαζής μου είπε πως τέτοια κρίση δεν ξαναείχε η Γερμανία. Πως γυρίζουν μπουλούκια οι Έλληνες από πόλη σε πόλη, αναζητώντας «μια τρύπα». Και οι πολλοί δεν το αποφασίζουν να γυρίσουνε πίσω.

-Γιατί τόνε ρώτησα. Καλομάθανε στην άλλη ζωή;

-Καλομάθανε κι όλας, μου λέει. Αλλά είναι κάτι πιο σπουδαίο: καλομάθανε οι δικοί τους, στα σπίτια τους. Και τους γράφουν να μη γυρίσουν. «Καθήστε πάνω πάση θυσία» τους λένε. Γράμματα κάθε μέρα. «Τραβάτε στη Σουηδία», τους λένε. «Τραβάτε στην Ολλανδία». «Διάβασα στην εφημερίδα…» τους λένε. Και γράφουν τι διάβασαν στην εφημερίδα. Μπορεί πως οι Έλληνες στην Ολλανδία να περνάνε καλά. Μπορεί ό,τι νάναι. «Στην Ελλάδα, τους λένε, δεν έχει ψωμί»…

ΠΟΤΕ  ΕΥΧΑΡΙΣΤΗΜΕΝΟΙ

Είναι 40 χρονών ειδικευμένος στα ηλεκτρονικά.

Τον λένε Σταμάτη Πρίφτη.

-Είστε ευχαριστημένος που γυρίζετε;

-Δεν είμαι καθόλου.

-Όταν φύγατε είσαστε;

-Δεν ήμουνα ούτε και τότε.

Είχε φύγε το ’59. Τον ρώτησα γιατί έφυγε. «Γιατί ήμουν φτωχός», μου απάντησε.

-Τώρα είστε πλούσιος;

-Πάμπλουτος! Έβγαλα κάτι χρέη.

Η κατάσταση, είπε, είναι απελπισία και τραγική. Η κρίση ήταν από καιρό, αλλά ξέσπασε τώρα. Πρώτα τους κόψαν το «χάϊμ αρμπάϊτ» (δουλειά που παίρναν στο σπίτι). Ύστερα έκοψαν τις υπερωρίες και στο τέλος η απόλυση. «Η διεύθυνσις του εργοστασίου ευρίσκεται εις την δυσάρεστον θέσιν…».

-Σα να βρισκόμαστε εμείς σε καλύτερη! Τι είμαστε μείς. Μετανάστες, δηλαδή μιστοφόροι, αλλά όχι σ’ εμπόλεμο. Τους Γερμανούς να βολέψουν κι εμάς ξέρουν τι να μας κάνουν. Και έτσι πρέπει!

-Νίχτ τσού μάχεν, μου λέει. Δεν μπορείς να τους κάνεις τίποτα. Νάχης μια πατρίδα που να της πης: «Εγώ, κυρία μου, είμαι δικός σου.Θα με βάλης σε μια δουλειά, σε μια θέση. Δεν πάω να μαζέψω ελιές. Δε μ’ αρέση!». Και να σε βάλη. Και τότε σου λέω εγώ, προσέχουν ή δε προσέχουν οι Γερμανοί τη συμπεριφορά τους. Τώρα ξέρουν πως εγώ κάθομαι και περιμένω να περάση η κρίση. Κι άμα περάση θα με φωνάξουν. Και σου λέω το ξέρουν πως θα ξαναπάω. Τι περιμένεις.

-Λένε πως η κρίση δεν είναι σοβαρή.

-Άμα δεν είναι σοβαρή είναι σοβαρότατη. Απόδειξη πως θα τα φτιάξουν με τους κομμουνιστές. Γιατί νομίζεις πως τα κουβεντιάζουν; Είναι το εμπόρευμα στη μέση. Η … ιδεολογία που λένε. Άμα παράγουν, κάπου πρέπει να πουλήσουν αυτή την παραγωγή! Ψέματα;

ΕΥΛΟΓΙΑ  ΘΕΟΥ

(για τους Γερμανούς!)

Δεν ήταν ευχαριστημένοι ούτε όταν έφευγαν, ούτε όταν γυρίζουν. Δεν είχαν την εκλογή ούτε στη μία ούτε στην άλλη περίπτωση. Απ’ την πατρίδα τους δεν περιμένουν τίποτα. Θα πηγαίνουν και θάρχονται κατά πως θα αποφασίζη η παραγωγή. Στο τέλος θα συνηθίσουν αντί νάρχωνται στην Ελλάδα να μετακινούνται σε άλλα κράτη, αναζητώντας τη ζήτηση. Θα έχουμε ομαδικές μετακινήσεις. Ένα κορίτσι μου είπε «η Γερμανία είναι μητριά». Μια νέα τάξη ανθρώπων χωρίς πατρίδα κατασκευάζεται.

194.000 είναι οι εργαζόμενοι στη Γερμανία Ρωμιοί. Έχουν μαζί τις οικογένειές τους. Απλοί μισθοφόροι, ευλογία Θεού. Πλεονεκτούν σε σύγκριση με τις ντόπιες δυνάμεις από την άποψη ότι όταν τους χρειάζωνται τους καλούν, κι’ όταν πάψουν να τους χρειάζωνται «ξέρουν τι να τους κάνουν».

Ο κ. Κανελλόπουλος υπήρξε ο πλέον ειλικρινής. Και μόνο οι δημαγωγοί εμπόδισαν τον ελληνικό λαό να το καταλάβη. Η μετανάστευση είναι ευλογία Θεού πρώτον για τις χώρες υποδοχής. Με τη συμμετοχή στην εργασία ενάμιση εκατομμυρίου αλλοδαπών, το εθνικό προϊόν της Γερμανίας αυξήθηκε, από το 1950 μέχρι το 1961, κατά 319%. Οι αποδοχές των εργαζομένων ήταν τον επόμενο χρόνο κατά 70% υψηλότερες απ’ ό,τι το 1953.

Το καλοκαίρι (καλή εποχή) της ίδιας χρονιάς, το ελληνικό μερίδιο της ευλογιας του Θεού προς τους Γερμανούς, ήταν 70.000 ζεύγη χεριών…

Εικόνα 2 Σκηνή από το Σταθμό

Ο κ. ΚΑΝΕΛΛΟΠΟΥΛΟΣ

(έχει δίκιο!)

Η εικόνα της ανάπτυξης είναι τρομαχτική. Μια κρεατομηχανή καταπίνει εκατομμύρια ανθρωπάκια και ξερνάει όγκους ατσαλιού (Δ. Γερμανία). Αλλά η εικόνα της καθυστέρησης είναι χειρότερη. Η μηχανή καταπίνει αέρα κοπανιστό, πηλό και νερό, και βγάζει εκατομμύρια ανθρωπάκια. (Θα ήταν η εικόνα της Ελλάδας, αν η δωρεάν αυτή παραγωγή δεν ήταν και (δωρεάν) εμπόρευμα).

Οι μεταξοσκώληκες τρώνε, αλλά παράγουν. Οι άνεργοι δεν παράγουν, αλλά τρώνε. Αυτό είναι και το κακό: ότι τρώνε. Το πιο δαπανηρό σε μια κοινωνία είναι η διατροφή των ανέργων. Η καπιταλιστική κοινωνία έχει ανάγκη από ανθρώπους που να τρώνε πολύ για να καταναλίσκη τα παραγόμενα αγαθά. Η καπιταλιστική κοινωνία που δεν παράγει αγαθά τρέφει αντάρτες και αναρχικούς. Απεργίες, τη βία, την επανάσταση.

Στοπ. Εδώ είναι το δίκιο του κ. Κανελλόπουλου. Η μετανάστευση είναι ευλογία Θεού γιατί μετανάστευση είναι η εξαγωγή με το κομμάτι μιάς δύναμης καταστροφικής. Εξαγωγή της μιζέριας, του χάους. Εξαγωγή, δηλαδή, των προϋποθέσεων για την άνοδο των αριστερών κομμάτων. Η μετανάστευση είναι αναπάντεχο όπλο του κράτους, όπως οι λιμοί και οι πόλεμοι. Είναι ευεργετική συμφορά. Είναι κούμαρο.

Την μετανάστευση δεν την αποφασίζει το φτωχό, αλλά το πλούσιο κράτος. Η Ελλάδα το 1950 ήταν πολύ πιο φτωχή από το 1960. Αλλά το 1960 είχε δεκαπέντε φορές περισσότερους μετανάστες από το 1950. Η Ελλάδα, τέλος, συνεχίζει να είναι φτωχειά, αλλά κινδυνεύει να πάρη πίσω το «πλεόνασμα» των Ελλήνων.

Τον επαναπατρισμό τον αποφασίζει επίσης το πλούσιο κράτος.

Ο καπιταλισμός θα ζήση πολύ γιατί στο σημερινό του στάδιο παρέχει στους ισχυρούς την ευχέρεια να ρυθμίζουν ανάμεσα στα έθνη την ανάπτυξη και την καθυστέρηση σύμφωνα με τις ανάγκες τους· και να αποκαθιστούν ένα είδος «ισορροπίας». Οι ανθούσες οικονομίες έχουν την δυνατότητα να εισάγουν δωρεάν καθυστέρηση και να εξάγουν ανάπτυξη ακριβή. Να διαιωνίζουν την καθυστέρηση σ’ ένα μεγάλο μέρος του κόσμου κι έτσι να διαιωνίζουν και τη δική τους ακμή.

Τι είναι να ονομάζεις τη μετανάστευση «ευλογία Θεού»; Είναι η ομολογία ότι η υποδούλωση στην ξένη οικονομία επήλθε. Η ομολογία της ανικανότητας από δω και πέρα να αναπτύξης τις παραγωγικές δυνάμεις της χώρας.

Τι άλλο μας λείπει; Νομίζω ο επαναπατρισμός!

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ

(εικονογράφηση του ιδίου)

 

Εφ. «ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ»  29/1/1967

(διατηρήθηκε η ορθογραφία του Γ.Μ.)